Στέβια

Η στέβια προτιμά πλήρη ήλιο και ανέχεται το ημίσκιο. Στο μπαλκόνι διάλεξε μια ηλιόλουστη γωνιά. Η ιδανική θερμοκρασία είναι περίπου 18–28 °C.

Δεν είναι ανθεκτική στον παγετό. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που αντέχει είναι περίπου 2 °C, γι' αυτό πρέπει να προστατεύεται από τον Νοέμβριο έως τον Φεβρουάριο.

Κράτα το χώμα ομοιόμορφα υγρό, όχι μουσκεμένο. Η στέβια δεν αντέχει ούτε το στέγνωμα ούτε τη στάσιμη υγρασία στις ρίζες, γι' αυτό η γλάστρα χρειάζεται καλή αποστράγγιση.

Πότιζε πιο συχνά από τον Μάιο έως τον Σεπτέμβριο. Η απαίτηση σε υγρασία αέρα είναι μέτρια.

Της ταιριάζει υγρό, καλά στραγγιζόμενο χώμα, πλούσιο σε οργανική ύλη: πηλώδες ή αμμώδες, πλούσιο σε χούμο, με ελαφρώς όξινο έως ουδέτερο pH (περίπου 5,5–7).

Η αλλαγή γλάστρας γίνεται τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο.

Λίπαινε κάθε 4 έως 6 εβδομάδες κατά την περίοδο ανάπτυξης, από τον Απρίλιο έως τον Αύγουστο.

Τσίμπα τις κορυφές των βλαστών ώστε το φυτό να γίνει πιο θαμνώδες και αφαίρεσε τα ανθοφόρα μπουμπούκια. Έτσι τα φύλλα διατηρούν πιο γλυκιά γεύση. Το κλάδεμα γίνεται κυρίως τον Μάιο και τον Ιούνιο.

Σπείρε σε εσωτερικό χώρο τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο. Ο σπόρος (ραβδωτό, ατρακτοειδές αχαίνιο με έναν σπόρο) έχει χαμηλό ποσοστό βλάστησης.

Μετάφερε το φυτό έξω τον Απρίλιο ή τον Μάιο, αφού περάσει ο κίνδυνος παγετού, σε θερμή και ηλιόλουστη θέση. Σε δροσερό κλίμα η καλλιέργεια σε γλάστρα ή θερμοκήπιο είναι η καλύτερη λύση.

Πριν από τον πρώτο παγετό μετάφερε τη στέβια σε φωτεινό χώρο χωρίς παγετό. Εναλλακτικά μπορείς να την καλλιεργήσεις ως ετήσιο φυτό. Ο Δεκέμβριος και ο Ιανουάριος είναι η περίοδος ανάπαυσής της.

Πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα βλαστού ή με σπόρο. Τα μοσχεύματα γίνονται από τον Μάρτιο έως τον Μάιο.

Η συγκομιδή γίνεται από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο, κόβοντας τους βλαστούς περίπου 15 cm πάνω από το έδαφος. Εδώδιμα είναι τα φύλλα.

Τα φύλλα είναι πολύ γλυκά και χρησιμοποιούνται φρέσκα, αποξηραμένα ή ως εκχυλίσματα για να γλυκάνουν τσάι, ροφήματα και φαγητά. Οι γλυκοσίδες της στεβιόλης είναι 200 έως 300 φορές πιο γλυκές από τη ζάχαρη. Παραδοσιακά οι Γκουαρανί τη χρησιμοποιούσαν για αιώνες για να γλυκαίνουν το τσάι ματέ και ως φάρμακο.