Ιτιά

Η ιτιά αποδίδει καλύτερα σε πλήρη ήλιο. Ταιριάζει σε κήπους με λιμνούλα ή υγρό σημείο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως φράκτης.

Χρειάζεται συνεχώς υγρό έδαφος και ευδοκιμεί κοντά σε νερό. Η ανοχή της στην ξηρασία είναι χαμηλή, γι' αυτό τον Ιούνιο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο αυξήστε το πότισμα, ώστε το χώμα να μη στεγνώνει.

Ανέχεται πολλούς τύπους εδάφους, αρκεί να παραμένουν υγροί. Προτιμά χώμα που κρατά την υγρασία και όχι έντονα στραγγιστικό.

Η φύτευση γίνεται συνήθως τον Νοέμβριο, τον Δεκέμβριο, τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο. Φυτέψτε την μακριά από αποχετεύσεις, κτίρια και σωληνώσεις, γιατί οι ρίζες της είναι επιθετικές. Το ριζικό σύστημα είναι μεγάλο, ινώδες και ανθεκτικό, συχνά με παραφυάδες, και συγκρατεί το χώμα.

Κλαδέψτε δυνατά ή κόψτε την σε χαμηλό ύψος (κορμοτομή) τον Ιανουάριο ή τον Φεβρουάριο, για να κρατήσετε το μέγεθος και το σχήμα. Με αυτό τον τρόπο παίρνετε και βέργες για καλαθοπλεκτική.

Είναι ανθεκτική στο κρύο και δεν χρειάζεται προστασία. Η περίοδος ανάπαυσης είναι ο Δεκέμβριος και ο Ιανουάριος.

Πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα βλαστού, κυρίως τον Δεκέμβριο, τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο, ή με σπόρο, που σπέρνεται τον Απρίλιο και τον Μάιο.

Από έντομα την απασχολούν οι αφίδες, ο κοριός δαντέλας της ιτιάς και οι κηκιδομυίες. Από ασθένειες, η σκουριά και οι κηκίδες.

Οι πορτοκαλί κηλίδες στα φύλλα οφείλονται σε μύκητα σκουριάς: απομακρύνετε τα πεσμένα φύλλα και επιλέξτε ανθεκτικές ποικιλίες. Τα κολλώδη, κυρτωμένα φύλλα δείχνουν αφίδες: ψεκάστε με νερό ή ενθαρρύνετε τους φυσικούς θηρευτές τους.

Ο φλοιός περιέχει σαλικίνη και παραδοσιακά χρησιμοποιείται για τον πόνο και τον πυρετό.