Κλαίουσα ιτιά

Προτιμά πλήρη ήλιο και ανέχεται το ημίσκιο. Επειδή γίνεται μεγάλη και οι ρίζες της ψάχνουν επιθετικά το νερό, ταιριάζει σε μεγάλους κήπους, σε όχθες λιμνών και ρεμάτων ή σε χαμηλά, υγρά σημεία του οικοπέδου. Σε μικρό κήπο ή σε βεράντα δεν είναι καλή επιλογή.

Οι ανάγκες σε νερό είναι υψηλές. Η ιτιά ευδοκιμεί σε πολύ υγρό έδαφος δίπλα σε νερό και αντέχει ακόμη και την πλημμύρα. Η ανοχή της στην ξηρασία είναι χαμηλή, οπότε στα ζεστά, ξηρά καλοκαίρια το έδαφος πρέπει να μένει υγρό. Αν δεν υπάρχει φυσική πηγή νερού κοντά, πρέπει να ποτίζετε περισσότερο τον Ιούνιο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο.

Δέχεται πηλώδη, αργιλώδη, πλούσια σε χούμο και ελώδη εδάφη, με pH από 5 έως 8,5. Ανέχεται και όξινα και αλκαλικά εδάφη, αρκεί να παραμένουν υγρά. Αντέχει και το νερό που μένει στάσιμο.

Φυτέψτε την κοντά σε νερό ή σε χαμηλό σημείο. Κρατήστε την μακριά από αποχετεύσεις, κτίρια και βόθρους, γιατί οι ρίζες της μπορούν να προκαλέσουν ζημιά στους σωλήνες. Οι κατάλληλοι μήνες για φύτευση είναι ο Φεβρουάριος, ο Μάρτιος, ο Νοέμβριος και ο Δεκέμβριος.

Κλαδέψτε τον Ιανουάριο ή τον Φεβρουάριο, όσο το δέντρο είναι σε λήθαργο. Αφαιρέστε τους βαρείς ή αδύναμους κλάδους, ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος να σπάσουν.

Αντέχει στο κρύο και επιβιώνει σε θερμοκρασίες έως περίπου -23 °C, πολύ χαμηλότερα από τον τυπικό χειμωνιάτικο ελάχιστο των -6 °C εδώ. Είναι ευαίσθητη στους όψιμους ανοιξιάτικους παγετούς. Ο Δεκέμβριος και ο Ιανουάριος είναι η περίοδος ανάπαυσης και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προστασία.

Πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα βλαστών. Η κατάλληλη περίοδος είναι ο Ιούνιος και ο Ιούλιος.

Το πιο συχνό πρόβλημα είναι οι σπασμένοι κλάδοι, επειδή το ξύλο είναι εύθραυστο και πάσχει από το χιόνι, τον πάγο και τον αέρα. Βοηθά το κλάδεμα των βαριών κλαδιών και η προστασία από τον άνεμο.

Η ανθράκνωση της ιτιάς (willow anthracnose) προκαλεί μαύρες κηλίδες στα φύλλα και ξήρανση των κλαδιών, κυρίως σε υγρά κλίματα. Αφαιρέστε τα προσβεβλημένα μέρη ή επιλέξτε ανθεκτικά υβρίδια. Άλλες ασθένειες που αναφέρονται είναι το έλκος και η σήψη ριζών.