Μελία

Η μελία αποδίδει καλύτερα σε πλήρη ήλιο έως ελαφρά σκιά. Επειδή γίνεται μεγάλο δέντρο, διάλεξε θέση με άφθονο χώρο για την κόμη της, μακριά από κτίρια.

Είναι κατάλληλη για υπαίθρια καλλιέργεια στο κλίμα σου. Τα λουλούδια της προσφέρουν νέκταρ και γύρη, οπότε ταιριάζει σε κήπους που θέλουν να προσελκύουν επικονιαστές.

Τα πρώτα χρόνια, μέχρι να εδραιωθεί, χρειάζεται τακτικό πότισμα. Μετά αντέχει καλά στην ξηρασία και οι ανάγκες της σε νερό είναι χαμηλές.

Τους θερινούς μήνες, Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο, δώσε περισσότερο νερό, ειδικά στα νεαρά δέντρα.

Ευδοκιμεί σε αλκαλικά, αμμοπηλώδη ή χαλικώδη εδάφη με pH περίπου 6,5 έως 8,5. Ανέχεται ξηρά, ασβεστολιθικά εδάφη, αρκεί να στραγγίζουν ελεύθερα. Τα εδάφη που κρατούν νερό δεν είναι η ιδανική επιλογή.

Αν θέλεις να τη λιπάνεις, η κατάλληλη περίοδος είναι ο Μάρτιος και ο Απρίλιος, πριν και κατά την έναρξη της ανθοφορίας.

Το κλάδεμα γίνεται τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο, όταν το δέντρο βρίσκεται σε λήθαργο.

Οι καλύτεροι μήνες για φύτευση είναι ο Οκτώβριος, ο Νοέμβριος και ο Δεκέμβριος, ενώ γίνεται και τον Φεβρουάριο. Μετά τη φύτευση φρόντισε να ποτίζεις τακτικά ώσπου να ριζώσει.

Η μελία είναι ανθεκτική στον παγετό και αντέχει έως περίπου -25 °C, πολύ πιο κάτω από τις τυπικές χειμερινές ελάχιστες των -6 °C. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προστασία. Τον Δεκέμβριο, τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο βρίσκεται σε περίοδο ανάπαυσης.

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο και με εμβολιασμό. Η σπορά και ο πολλαπλασιασμός γίνονται τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο.

Από τον φλοιό παίρνεται ένας γλυκός χυμός, το «μάννα», από το οποίο πήρε το όνομά της η μαννιτόλη, μια αλκοόλη ζάχαρης. Παραδοσιακά χρησιμοποιήθηκε ως ήπιο καθαρτικό. Το φυτό δεν θεωρείται βρώσιμο.