Περούκα

Προτιμά πλήρη ήλιο, αλλά ανέχεται και ημισκιά. Οι ποικιλίες με μοβ φύλλα μπορεί να πρασινίσουν στη σκιά, γι' αυτό διαλέξτε την πιο ηλιόλουστη γωνιά του κήπου.

Μπορεί να φυτευθεί και ως θάμνος φράχτη, ενώ χρησιμοποιείται σε κήπους για πεταλούδες και επικονιαστές.

Οι ανάγκες σε νερό είναι χαμηλές. Ποτίζετε τα νεαρά φυτά, ενώ οι εγκατεστημένοι θάμνοι αντέχουν καλά στην ξηρασία, κάτι που ταιριάζει με τα ζεστά και ξηρά καλοκαίρια. Αποφεύγετε τα νερά που λιμνάζουν στο έδαφος, γιατί ευνοούν τη βερτισίλλιωση.

Η περούκα θέλει έδαφος με καλή αποστράγγιση και τα καταφέρνει σχεδόν σε κάθε τύπο χώματος. Πηγαίνει καλά σε φτωχά, ξερά ή ασβεστούχα εδάφη, όπως τα πηλώδη και τα χαλικώδη, και ανέχεται μεγάλο εύρος pH, περίπου 6 έως 8. Το ριζικό της σύστημα είναι θυσανωτό και μεταφυτεύεται εύκολα.

Φυτέψτε σε πλήρη ήλιο και σε έδαφος που στραγγίζει καλά. Οι κατάλληλοι μήνες είναι ο Μάρτιος, ο Οκτώβριος και ο Νοέμβριος.

Κλαδεύετε στα τέλη του χειμώνα, τον Ιανουάριο ή τον Φεβρουάριο. Με ελαφρύ αραίωμα διατηρείτε την ανθοφορία. Αν κόψετε δραστικά στα 15-20 cm, ο θάμνος ανανεώνεται και δίνει πλούσιο φύλλωμα, αλλά εκείνη τη χρονιά χάνετε τα λουλούδια.

Ο ρητινώδης χυμός μπορεί να ερεθίσει το δέρμα των ευαίσθητων ανθρώπων, οπότε φορέστε γάντια και μακριά μανίκια.

Είναι ανθεκτική στο κρύο και δεν χρειάζεται προστασία. Αντέχει πολύ χαμηλότερες θερμοκρασίες από τους περίπου -6 °C, που είναι το τυπικό χειμερινό ελάχιστο εδώ.

Πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα βλαστού, με σπόρο ή με καταβολάδες. Για τα μοσχεύματα κατάλληλοι μήνες είναι ο Ιούνιος και ο Ιούλιος.

Οι ασθένειες που αναφέρονται είναι η βερτισίλλιωση, η σκωρίαση και οι κηλίδες στα φύλλα.

Αν μαραθούν ξαφνικά κλαδιά, πιθανότατα πρόκειται για βερτισίλλιωση: αφαιρέστε τους προσβεβλημένους βλαστούς και αποφύγετε το υπερβολικά υγρό έδαφος.

Αν τα μοβ φύλλα πρασινίζουν, φταίει η πολλή σκιά. Μεταφέρετε το φυτό σε ηλιόλουστη θέση.

Τα λοφία κόβονται και χρησιμοποιούνται ως λουλούδι κοπής. Το ξύλο της παραδοσιακά αποτελούσε πηγή κίτρινης βαφής, γνωστής ως «young fustic».