Απήγανος

Προτιμά πλήρη ήλιο, αλλά αντέχει και ελαφριά σκιά. Ταιριάζει σε βραχόκηπους, σε ξηρά παρτέρια και σε χαμηλούς φράχτες. Μπορεί να καλλιεργηθεί και σε γλάστρα.

Προσελκύει επικονιαστές και είναι φυτό-ξενιστής για τις πεταλούδες παπιλιονίδες (swallowtail). Συνήθως δεν το πειράζουν ελάφια και κουνέλια, ενώ οι γάτες συχνά δεν συμπαθούν τη μυρωδιά του.

Οι ανάγκες σε νερό είναι χαμηλές και η ανοχή στην ξηρασία υψηλή. Ποτίστε με φειδώ. Το υγρό έδαφος προκαλεί σήψη ριζών, που είναι ο βασικός κίνδυνος για το φυτό. Η χαμηλή υγρασία του αέρα δεν το ενοχλεί.

Θέλει φτωχό έως μέτρια εύφορο, πολύ στραγγιστό έδαφος, ακόμη και πετρώδες. Ευδοκιμεί σε αμμώδη, χαλικώδη, αλκαλικά ή πηλώδη εδάφη, με pH περίπου 6–8.

Αν το καλλιεργείτε σε γλάστρα και χρειάζεται μεγαλύτερο δοχείο, η αλλαγή γίνεται τον Μάρτιο.

Φυτέψτε σε ηλιόλουστο σημείο με ξηρό, καλά στραγγιζόμενο έδαφος, με απόσταση περίπου 60 εκ. Οι κατάλληλοι μήνες για φύτευση είναι ο Μάρτιος, ο Απρίλιος και ο Οκτώβριος. Φορέστε γάντια.

Για σπορά, μπορείτε να ξεκινήσετε εντός σπιτιού τον Φεβρουάριο ή να σπείρετε απευθείας τον Μάρτιο, τον Απρίλιο και τον Οκτώβριο.

Κλαδέψτε τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο, στις αρχές της άνοιξης, κόβοντας μέχρι το παλιό ξύλο ώστε το φυτό να μείνει συμπαγές. Χωρίς κλάδεμα γίνεται ξυλώδες και αραιό. Μετά από περίπου 5 χρόνια αξίζει να το αντικαταστήσετε.

Ο απήγανος είναι ανθεκτικός στον παγετό και αντέχει πολύ χαμηλότερα από τις τυπικές χειμερινές ελάχιστες θερμοκρασίες του κλίματός σας. Τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο μπαίνει σε ανάπαυση. Κρατήστε το στεγνό. Όπου οι χειμώνες είναι πιο κρύοι, βοηθά μια στρώση φυτικού υλικού γύρω από τη βάση (mulch).

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο ή με μοσχεύματα βλαστού. Τα μοσχεύματα παίρνονται από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο. Επειδή αυτοσπέρνεται, συχνά εμφανίζονται μόνα τους νέα φυτά κοντά στο μητρικό.

Κιτρίνισμα και κατάρρευση: συνήθως σήψη ριζών σε υγρό έδαφος. Βελτιώστε την αποστράγγιση και ποτίζετε λιγότερο.

Εξάνθημα στο δέρμα μετά από επαφή: ο χυμός είναι φωτοτοξικός. Φοράτε γάντια και μακριά μανίκια.

Ξυλώδες, αραιό φυτό: οφείλεται στην ηλικία και την έλλειψη κλαδέματος. Κλαδέψτε την άνοιξη ή αντικαταστήστε το φυτό μετά από περίπου 5 χρόνια.

Τα φύλλα και οι νεαροί βλαστοί είναι βρώσιμα και μαζεύονται από τον Απρίλιο έως τον Σεπτέμβριο. Η γεύση είναι πικρή, γι' αυτό χρησιμοποιείται με φειδώ στη μεσογειακή μαγειρική, στην αρωμάτιση της γκράπας και σε ορισμένα τοπικά πιάτα. Δεν ενδείκνυται στην εγκυμοσύνη.

Παραδοσιακά χρησιμοποιείται στη λαϊκή ιατρική και ως φυλακτό σε ορισμένες παραδόσεις.