Zingiber officinale
Zingiberaceae
Επίσης: τζίντζερ, πιπερόριζα
Το Zingiber officinale, γνωστό και ως τζίντζερ ή πιπερόριζα, είναι πολυετές ποώδες φυτό με καλαμοειδείς βλαστούς και πικάντικο ρίζωμα. Δεν αντέχει τον παγετό, γι' αυτό στην Ελλάδα καλλιεργείται σε γλάστρα, στο μπαλκόνι το καλοκαίρι και σε εσωτερικό χώρο τον χειμώνα.
- Φως
- Ημισκιά, Ήλιος έως ημισκιά
- Πότισμα
- Υψηλές
- Υγρασία
- Υψηλή
- Θερμοκρασία
- 22–30 °C, ελάχ. 10 °C
- Δυσκολία
- Μέτριας δυσκολίας
- Ύψος
- 0,9–1,2 m
Φροντίδα καθ' όλη τη διάρκεια του έτους
Ημερολόγιο για κλίμα Μεσογειακό.
Περιγραφή του φυτού
Το Zingiber officinale ανήκει στην οικογένεια Zingiberaceae και προέρχεται από την τροπική Ασία. Σήμερα καλλιεργείται σε όλες τις τροπικές περιοχές και δεν απαντά στην άγρια φύση.
Σχηματίζει συστάδες από καλαμοειδείς βλαστούς που φτάνουν τα 90–120 cm ύψος και τα 60–90 cm πλάτος, με μέτριο ρυθμό ανάπτυξης. Τα φύλλα είναι στενά, λογχοειδή, πράσινα, με ακέραιο περιθώριο και εναλλάξ διάταξη. Από ένα παχύ, διακλαδισμένο ρίζωμα με φελλώδη καφέ φλοιό και ωχροκίτρινη, πικάντικη σάρκα φυτρώνουν κάθε χρόνο νέοι βλαστοί.
Τα άνθη σχηματίζουν κωνικά στάχυα με πράσινα έως κίτρινα βράκτια και ανοιχτοκίτρινα άνθη με μωβ περιθώριο, σε ξεχωριστούς βλαστούς χωρίς φύλλα. Το φυτό χρειάζεται περίπου δύο χρόνια για να ανθίσει και σε γλάστρα σπάνια ανθίζει.
Καλλιέργεια και φροντίδα
Φως και θέση
Προτιμά μερική σκιά με λίγο άμεσο ήλιο. Στα καυτά απογεύματα του καλοκαιριού αποφύγετε τον έντονο ήλιο, που καίει τα φύλλα.
Η ιδανική θερμοκρασία είναι 22–30 °C. Η ελάχιστη που αντέχει είναι 10 °C, οπότε είναι φυτό για μπαλκόνι και εσωτερικό χώρο και όχι για κήπο όλο τον χρόνο.
Πότισμα και υγρασία
Μέχρι να εμφανιστούν οι πρώτοι βλαστοί ποτίστε πολύ λίγο. Μετά ποτίζετε τακτικά και κρατάτε το χώμα υγρό, ιδιαίτερα από τον Μάιο έως τον Σεπτέμβριο. Αντέχει ελάχιστα την ξηρασία.
Χρειάζεται υψηλή υγρασία αέρα. Το κρύο και υγρό χώμα προκαλεί σήψη του ριζώματος, γι' αυτό αποφεύγετε το λιμνάζον νερό.
Χώμα και επαναφύτευση
Θέλει πλούσιο χώμα που κρατά υγρασία αλλά στραγγίζει καλά, με άφθονη οργανική ύλη. Κατάλληλα είναι τα χουμώδη, τα πηλώδη και τα αργιλώδη εδάφη. Το βάθος πρέπει να είναι τουλάχιστον 30 cm, άρα διαλέξτε βαθιά γλάστρα.
Η επαναφύτευση γίνεται Μάρτιο–Απρίλιο: χωρίζετε το ρίζωμα σε κομμάτια και κάθε κομμάτι πρέπει να έχει αρκετά μάτια.
Λίπανση
Λιπαίνετε τακτικά κατά την περίοδο ανάπτυξης, από τον Μάιο έως τον Αύγουστο, με άφθονο κομπόστ ή άλλη οργανική ύλη. Η έλλειψη θρεπτικών συστατικών φαίνεται από το κιτρίνισμα των φύλλων.
Φύτευση
Τον Μάρτιο μπορείτε να ξεκινήσετε το φυτό σε εσωτερικό χώρο. Τον Απρίλιο και τον Μάιο το βγάζετε έξω.
Φυτεύετε κομμάτια ριζώματος λίγο κάτω από την επιφάνεια, σε ζεστή θέση με μερική σκιά και χώρο για να αναπτυχθούν.
Κλάδεμα
Το φυτό ξεραίνεται το φθινόπωρο. Τον Νοέμβριο κόβετε τους ξερούς βλαστούς.
Διαχείμαση
Μεταφέρετε τις γλάστρες μέσα πριν η θερμοκρασία πέσει κάτω από περίπου 10 °C. Προστασία από το κρύο χρειάζεται τον Νοέμβριο, τον Δεκέμβριο και από τον Ιανουάριο έως τον Μάρτιο.
Το φυτό μπαίνει σε λήθαργο, με τα φύλλα να ξεραίνονται. Τον Δεκέμβριο, τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο το κρατάτε σε δροσερό μέρος με σχεδόν στεγνό χώμα.
Πολλαπλασιασμός
Πολλαπλασιάζεται με διαίρεση του ριζώματος τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο. Κάθε κομμάτι πρέπει να έχει αρκετά μάτια.
Συνήθη προβλήματα
Μαλακό, σαπισμένο ρίζωμα: συνήθως οφείλεται σε κρύο, υγρό χώμα ή υπερβολικό πότισμα. Κρατήστε το φυτό ζεστό και ποτίζετε λίγο μέχρι να ξεκινήσει η ανάπτυξη.
Κίτρινα φύλλα: έλλειψη νερού ή λίπανσης. Ποτίστε τακτικά και λιπάνετε.
Χωρίς άνθη: το φυτό είναι νέο ή καλλιεργείται σε γλάστρα. Η άνθιση θέλει τουλάχιστον δύο χρόνια.
Από τις ασθένειες αναφέρονται η σήψη του ριζώματος, η βακτηριακή μάρανση και οι κηλίδες στα φύλλα.
Συγκομιδή και χρήση
Η συγκομιδή γίνεται από τον Σεπτέμβριο έως τον Νοέμβριο. Τα νεαρά ριζώματα είναι ήπια και ζουμερά, τα παλαιότερα πιο ινώδη και πιο καυτερά.
Το ρίζωμα χρησιμοποιείται φρέσκο, αποξηραμένο ή σε σκόνη σε σούπες, τηγανητά με λαχανικά, αρτοσκευάσματα και ροφήματα. Τρώγονται και οι νεαροί βλαστοί.
Στην παραδοσιακή ιατρική της Κίνας, της Ινδίας και της Ιαπωνίας το τζίντζερ χρησιμοποιείται για διάφορες ανάγκες, ωστόσο τα στοιχεία για θεραπεία ασθενειών είναι αβέβαια.




































































