Κουρκούμη

Προτιμά πρωινό ήλιο και απογευματινή σκιά, κάτι που ισχύει ιδιαίτερα όταν η ζέστη και η υγρασία είναι υψηλές. Ανέχεται ήλιο έως ημισκιά. Η ιδανική θερμοκρασία είναι 20–30 °C.

Δεν είναι ανθεκτική στον παγετό. Το κατώτατο όριο επιβίωσης είναι περίπου 5 °C, ενώ ο τυπικός χειμώνας φτάνει τους −6 °C, οπότε στο μπαλκόνι χρειάζεται προστασία από τον Νοέμβριο έως τον Μάρτιο.

Στη διάρκεια της ανάπτυξης το χώμα πρέπει να μένει υγρό έως μουσκεμένο. Ποτίστε περισσότερο τον Ιούνιο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Όταν τα φύλλα αρχίσουν να ξεραίνονται, μειώστε σταδιακά το πότισμα. Η κουρκούμη θέλει υψηλή ατμοσφαιρική υγρασία.

Θέλει πλούσιο, ελαφρώς όξινο, οργανικό χώμα που κρατά υγρασία αλλά στραγγίζει καλά. Ταιριάζουν χώματα πλούσια σε χούμο ή πηλώδη, με pH περίπου 5–7.

Χρησιμοποιήστε μεγάλη, βαθιά γλάστρα. Την άνοιξη, τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο, αλλάξτε γλάστρα ή χωρίστε τα ριζώματα όταν γεμίσουν το δοχείο.

Η περίοδος λίπανσης είναι από τον Μάιο έως τον Αύγουστο, όσο το φυτό αναπτύσσεται ενεργά.

Φυτέψτε κομμάτια ριζώματος με τα μάτια προς τα πάνω, σε βάθος περίπου 5–7 cm, μετά τον τελευταίο παγετό, δηλαδή τον Απρίλιο ή τον Μάιο. Μπορείτε να τα ξεκινήσετε νωρίτερα σε εσωτερικό χώρο και να βγάλετε το φυτό έξω αργότερα.

Δεν χρειάζεται τακτικό κλάδεμα. Όταν τα φύλλα ξεραθούν, περίπου τον Δεκέμβριο, κόψτε το ξερό φύλλωμα.

Η περίοδος λήθαργου είναι ο Ιανουάριος, ο Φεβρουάριος και ο Δεκέμβριος. Το φθινόπωρο μπορείτε να βγάλετε τα ριζώματα και να τα φυλάξετε σε δροσερό, ξηρό μέρος. Εναλλακτικά κρατήστε τη γλάστρα στεγνή και μακριά από τον παγετό μέχρι να ξαναρχίσει η βλάστηση.

Πολλαπλασιάζεται με διαίρεση των ριζωμάτων, κατά προτίμηση τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο, μαζί με την αλλαγή γλάστρας. Κάθε κομμάτι πρέπει να έχει μάτια.

Τα ριζώματα συγκομίζονται τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο, όταν το φύλλωμα έχει ξεραθεί. Χρησιμοποιούνται φρέσκα ή βρασμένα, ή αποξηραμένα και αλεσμένα ως κίτρινο μπαχαρικό και χρωστική σε κάρι και πιλάφια. Τα φύλλα χρησιμοποιούνται για να τυλίγουν και να αρωματίζουν γλυκά.

Η κουρκούμη χρησιμοποιείται παραδοσιακά στην αγιουρβεδική, την κινεζική και άλλες παραδοσιακές ιατρικές, αλλά δεν υπάρχει αξιόπιστη κλινική απόδειξη ότι θεραπεύει κάποια ασθένεια.