Μουριά

Η μουριά θέλει πλήρη ήλιο και καρπίζει καλύτερα εκεί. Αντέχει και στον ημίσκιο, αλλά η παραγωγή θα είναι μικρότερη. Επειδή γίνεται μεγάλο δέντρο με πλατιά κόμη, διάλεξε θέση με άφθονο χώρο.

Οι ανάγκες σε νερό είναι μέτριες. Το έδαφος πρέπει να μένει ελαφρώς υγρό, αλλά χωρίς να λιμνάζει νερό. Πότισε περισσότερο τον Ιούνιο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, όταν οι ζεστές και ξηρές μέρες το απαιτούν.

Ευδοκιμεί στα περισσότερα καλά αποστραγγιζόμενα και εύφορα εδάφη, όπως το πηλώδες. Το σημαντικό είναι να συγκρατεί υγρασία χωρίς να λιμνάζει νερό.

Λίπανε την άνοιξη, τον Μάρτιο και τον Απρίλιο, όταν το δέντρο ξεκινά βλάστηση.

Κλάδεψε τον χειμώνα, όσο το δέντρο βρίσκεται σε λήθαργο, δηλαδή τον Δεκέμβριο, τον Ιανουάριο ή τον Φεβρουάριο. Ένα ελαφρύ ετήσιο κλάδεμα κρατά την κόμη διαχειρίσιμη.

Φύτεψε σε ηλιόλουστη θέση με καλά αποστραγγιζόμενο έδαφος. Οι κατάλληλες περίοδοι είναι Φεβρουάριος και Μάρτιος ή Οκτώβριος και Νοέμβριος.

Τα δενδρύλλια από σπόρο μπορεί να χρειαστούν ως και δέκα χρόνια για να καρπίσουν. Γι' αυτό συνηθίζονται τα μοσχεύματα και τα εμβολιασμένα φυτά.

Η μουριά αντέχει σε χαμηλές θερμοκρασίες, ως περίπου -20 °C, ενώ ένας τυπικός χειμώνας φτάνει γύρω στους -6 °C. Χάνει τα φύλλα και μένει σε λήθαργο περίπου από τον Δεκέμβριο ως τον Ιανουάριο. Δεν χρειάζεται προστασία.

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο, μόσχευμα βλαστού ή εμβολιασμό. Η σπορά γίνεται Φεβρουάριο και Μάρτιο, ενώ ο πολλαπλασιασμός με μοσχεύματα από τον Ιανουάριο ως τον Μάρτιο.

Οι καρποί ωριμάζουν από τον Μάιο ως τον Ιούλιο. Οι ώριμοι καρποί είναι γλυκοί και τρώγονται φρέσκοι ή μαγειρεμένοι σε μαρμελάδες και γλυκά. Τους τρώνε και πουλιά και θηλαστικά.

Η μαύρη μουριά χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά στη λαϊκή ιατρική της Ευρώπης, κυρίως για τις ταινίες του εντέρου. Τα φύλλα της λευκής μουριάς τρέφουν τους μεταξοσκώληκες.

Η λευκή μουριά (Morus alba) θεωρείται χωροκατακτητικό είδος στη Βραζιλία, στις ΗΠΑ και σε περιοχές της Αυστραλίας, όπου διασταυρώνεται με την ιθαγενή κόκκινη μουριά και την εκτοπίζει.