Pyrus communis
Rosaceae
Επίσης: Αμπουρτζιά, achladia
Η Pyrus communis, γνωστή ως αχλαδιά ή αχλάδι, είναι φυλλοβόλο οπωροφόρο δέντρο με λευκή, αρωματική ανθοφορία την άνοιξη και κίτρινο φύλλωμα το φθινόπωρο. Αντέχει σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και θέλει ήλιο, βαθύ χώμα και τακτικό πότισμα τα πρώτα χρόνια. Για καλή καρποφορία χρειάζεται και δεύτερη συμβατή ποικιλία κοντά της.
- Φως
- Πλήρης ήλιος
- Πότισμα
- Μέτριες
- Υγρασία
- Μέτρια
- Θερμοκρασία
- 15–25 °C, ελάχ. -28 °C
- Δυσκολία
- Μέτριας δυσκολίας
- Ύψος
- 12–15 m
Φροντίδα καθ' όλη τη διάρκεια του έτους
Ημερολόγιο για κλίμα Μεσογειακό.
Η αχλαδιά με μια ματιά
Η Pyrus communis ανήκει στα Ροδοειδή (Rosaceae) και είναι φυλλοβόλο δέντρο με όρθιο έως ανοιχτό σχήμα και στρογγυλεμένη κόμη. Συνήθως φτάνει τα 12–15 μ. ύψος και τα 7,5–10,5 μ. πλάτος, οπότε θέλει πολύ χώρο. Οι καρποί σχηματίζονται σε κοντά βλαστάρια, τα λεγόμενα «σπιρούνια».
Τα φύλλα είναι απλά, εναλλασσόμενα, ωοειδή, γυαλιστερά πράσινα, μήκους 3–10 εκ., με λεπτά οδοντωτά άκρα. Το φθινόπωρο κιτρινίζουν. Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο εμφανίζονται λευκά άνθη με πέντε πέταλα, σε ταξιανθίες, διαμέτρου 2,5–7 εκ., που συνήθως έχουν άρωμα. Ο καρπός είναι βρώσιμο αχλάδι, συνήθως σε σχήμα σταγόνας και μεγαλύτερο από 7 εκ., με μεγάλη ποικιλία σε μέγεθος και χρώμα, από πράσινο και κίτρινο ώς κόκκινο και καφέ.
Το είδος κατάγεται από την Ευρώπη, τον Καύκασο και τη δυτική Ασία ώς το βόρειο Ιράκ και καλλιεργείται σε όλο τον κόσμο. Στη φύση φυτρώνει σε άκρες δασών, θάμνους και φράκτες, σε καλά αποστραγγιζόμενα εδάφη. Τα άνθη προσελκύουν μέλισσες, πεταλούδες και μύγες, ενώ το δέντρο προσελκύει και μικρά πουλιά.
Καλλιέργεια και φροντίδα
Φως και θέση
Η αχλαδιά θέλει πλήρη ήλιο για να καρπίσει καλά. Διάλεξε θέση με αρκετό χώρο, γιατί το δέντρο μεγαλώνει πολύ σε ύψος και πλάτος. Το ριζικό της σύστημα είναι βαθύ και απλώνεται, και η ζωηρότητά του εξαρτάται από το υποκείμενο.
Πότισμα
Οι ανάγκες σε νερό είναι μέτριες, αλλά η ανθεκτικότητα στην ξηρασία είναι χαμηλή. Τα νεαρά δέντρα ποτίζονται τακτικά. Τα ώριμα αντέχουν περιστασιακά διαστήματα ξηρασίας.
Στα ζεστά και ξηρά καλοκαίρια αύξησε το πότισμα από τον Μάιο ώς τον Αύγουστο. Απόφυγε όμως τα νερά που λιμνάζουν, γιατί το χώμα πρέπει να αποστραγγίζεται καλά.
Έδαφος
Ιδανικό είναι το βαθύ, εύφορο, καλά αποστραγγιζόμενο πηλώδες χώμα. Η αχλαδιά ανέχεται και αργιλώδη ή αμμώδη εδάφη, αρκεί να μη λιμνάζουν νερά. Το pH που ταιριάζει κυμαίνεται από 6 ώς 8, με υγρό αλλά καλά στραγγιζόμενο έδαφος.
Λίπανση
Οι απαιτήσεις σε θρεπτικά είναι υψηλές. Στρώσε κομπόστ ως εδαφοκάλυψη και λίπανε νωρίς την άνοιξη. Στο δικό μας κλίμα, οι μήνες λίπανσης είναι ο Φεβρουάριος και ο Μάρτιος.
Κλάδεμα
Το κλάδεμα γίνεται τον χειμώνα, τον Δεκέμβριο, τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο. Στόχος είναι ένας ανοιχτός σκελετός, που αφήνει τον αέρα να περνά, και η ενθάρρυνση των σπιρουνιών που δίνουν καρπό.
Φύτευση και επικονίαση
Φύτεψε το φθινόπωρο ή νωρίς την άνοιξη, σε θέση με πλήρη ήλιο. Στο δικό μας κλίμα οι μήνες φύτευσης είναι ο Νοέμβριος, ο Δεκέμβριος, ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος.
Συνδύασε δύο συμβατές ποικιλίες για επικονίαση. Αν δεν υπάρχει κατάλληλος επικονιαστής κοντά, η καρπόδεση είναι φτωχή, και η λύση είναι να φυτευτεί δεύτερη ποικιλία δίπλα.
Χειμώνας
Η αχλαδιά είναι απολύτως ανθεκτική στο κρύο και αντέχει ώς τους -28 °C. Χρειάζεται μάλιστα χειμερινό ψύχος για να καρπίσει. Ο Δεκέμβριος και ο Ιανουάριος είναι η περίοδος ανάπαυσής της.
Πολλαπλασιασμός
Πολλαπλασιάζεται με εμβολιασμό ή με σπόρο. Οι μήνες που αναφέρονται για τον πολλαπλασιασμό είναι ο Ιανουάριος, ο Φεβρουάριος και ο Ιούλιος.
Προβλήματα και ασθένειες
Στα έντομα περιλαμβάνονται η ψύλλα της αχλαδιάς, η καρπόκαψα και οι τρυπητές προνύμφες. Οι ασθένειες που την απασχολούν είναι το κάψιμο των βλαστών (βακτηριακό κάψιμο), η ανθράκωση, ο καρκίνος των κλάδων, το φουζικλάδιο (ψώρα) και το ωίδιο.
Μαυρισμένοι, καμένοι βλαστοί δείχνουν βακτηριακό κάψιμο. Κόψε το προσβεβλημένο ξύλο αρκετά κάτω από τη ζημιά και προτίμησε ανθεκτικές ποικιλίες.
Σκούρες, κρουστώδεις κηλίδες σε καρπούς και φύλλα οφείλονται στο φουζικλάδιο. Αφαίρεσε τα πεσμένα φύλλα και κλάδεψε για καλύτερο αερισμό.
Κολλώδη, κυρτωμένα φύλλα δείχνουν ψύλλα της αχλαδιάς. Ενίσχυσε τους φυσικούς εχθρούς και αντιμετώπισε το πρόβλημα νωρίς.
Συγκομιδή και χρήση
Οι καρποί συγκομίζονται τον Ιούλιο, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο. Τρώγονται φρέσκοι ή μαγειρεμένοι, μπαίνουν σε πίτες, συνοδεύουν κρεατικά, και ζυμώνονται σε perry ή αποστάζονται σε μπράντι.















































































