Βερόνικα

Η βερόνικα αναπτύσσεται καλύτερα σε πλήρη ήλιο και ανέχεται το μερικό ημίφως. Βρίσκει θέση σε ηλιόλουστα παρτέρια, σε βραχόκηπους και ως φυτό εδαφοκάλυψης. Είναι κατάλληλη και για γλάστρα.

Χρειάζεται τακτική, ομοιόμορφη υγρασία σε έδαφος που στραγγίζει καλά. Στα ζεστά και ξηρά καλοκαίρια ποτίστε περισσότερο από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο. Το έδαφος δεν πρέπει να μένει μουσκεμένο.

Προτιμά κηπαίο χώμα που στραγγίζει καλά και είναι πλούσιο σε οργανική ύλη. Ανέχεται χώμα από όξινο έως αλκαλικό και ευδοκιμεί σε πηλώδες, αμμώδες, αργιλώδες ή πλούσιο σε χούμο έδαφος.

Αν την έχετε σε γλάστρα, η αλλαγή γίνεται τον Μάρτιο ή τον Οκτώβριο.

Λιπάνετε τον Μάρτιο και τον Απρίλιο, στην αρχή της βλάστησης.

Μετά την ανθοφορία κόψτε το φυτό πίσω, μέχρι τη βασική ροζέτα των φύλλων. Αυτό γίνεται συνήθως τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο. Πολλές βερόνικες ανθίζουν δεύτερη φορά.

Φυτέψτε την άνοιξη (Μάρτιο–Απρίλιο) ή το φθινόπωρο (Οκτώβριο–Νοέμβριο), σε ηλιόλουστο παρτέρι, βραχόκηπο ή ως εδαφοκάλυψη. Τα άνθη κόβονται και για ανθοδέσμες, ενώ προσελκύουν μέλισσες και πεταλούδες. Το φυτό θεωρείται ανθεκτικό στα ελάφια.

Η βερόνικα αντέχει στον παγετό και μένει στον κήπο όλο τον χρόνο. Τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο βρίσκεται σε περίοδο ανάπαυσης και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα.

Πολλαπλασιάζεται με διαίρεση, μοσχεύματα βλαστού ή σπόρο. Διαίρεση και μοσχεύματα γίνονται τον Μάρτιο ή τον Οκτώβριο.

Ο σπόρος σπέρνεται τον Φεβρουάριο, τον Μάρτιο ή τον Οκτώβριο, ή σε εσωτερικό χώρο τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο.

Ορισμένα μονοετή είδη, όπως η V. persica και η V. filiformis, είναι συνηθισμένα ζιζάνια σε γκαζόν και κήπους. Μην τα συγχέετε με τις καλλωπιστικές πολυετείς βερόνικες.

Ορισμένα είδη, όπως η V. americana, τρώγονται και έχουν γεύση που θυμίζει κάρδαμο. Παραδοσιακά η βερόνικα χρησιμοποιείται ως τσάι για ενοχλήσεις του αναπνευστικού.