Liquidambar
Liquidambar styraciflua · Altingiaceae
Επίσης: λικουιδάμβαρ, μελιστακτή
Το λικουιδάμβαρ είναι γρήγορα αναπτυσσόμενο φυλλοβόλο δέντρο, γνωστό για τα αστεροειδή φύλλα του και τα έντονα φθινοπωρινά χρώματα. Είναι εύκολο στη φροντίδα, αρκεί να βρει υγρό, καλά στραγγιζόμενο και όχι ασβεστολιθικό έδαφος και χώρο να μεγαλώσει.
- Φως
- Πλήρης ήλιος, Ήλιος έως ημισκιά
- Πότισμα
- Μέτριες
- Υγρασία
- Μέτρια
- Θερμοκρασία
- 10–28 °C, ελάχ. -29 °C
- Δυσκολία
- Εύκολο
- Ύψος
- 15–45 m
Φροντίδα καθ' όλη τη διάρκεια του έτους
Ημερολόγιο για κλίμα Μεσογειακό.
Πώς είναι το λικουιδάμβαρ
Το λικουιδάμβαρ (Liquidambar styraciflua), που λέγεται και λικουιδάμβαρ ή μελιστακτή, ανήκει στην οικογένεια Altingiaceae. Κατάγεται από τα ζεστά εύκρατα τμήματα της ανατολικής Βόρειας Αμερικής και από ορεινές περιοχές του Μεξικού και της Κεντρικής Αμερικής. Στη φύση φυτρώνει σε υγρές όχθες ποταμών και πλημμυρισμένους βάλτους, αλλά και σε ξηρότερα υψίπεδα.
Είναι δέντρο με ύψος από 15 έως 45 m και πλάτος συνήθως γύρω στα 12–15 m. Η κόμη είναι συνήθως συμμετρική, από πυραμιδοειδής έως αυγοειδής, και σε ορισμένα δέντρα οι βλαστοί έχουν φελλώδεις πτερυγώσεις. Τα φύλλα είναι γυαλιστερά, βαθιά πράσινα, με 5–7 οξυκόρυφους λοβούς και οδοντωτό χείλος, και μυρίζουν όταν τα τρίψεις. Το φθινόπωρο παίρνουν κόκκινες, μωβ, κίτρινες και πορτοκαλί αποχρώσεις.
Την άνοιξη, τον Απρίλιο και τον Μάιο, εμφανίζονται μικρά, διακριτικά κιτρινοπράσινα άνθη σε σφαιρικές ταξιανθίες. Ακολουθούν ξυλώδεις αγκαθωτοί καρποί, τα «gumballs», διαμέτρου περίπου 2,5–4 cm, που μένουν πάνω στο δέντρο και τον χειμώνα. Τα πουλιά τρώνε τους καρπούς και τα μικρά θηλαστικά τους σπόρους. Η ρητίνη του (storax) έχει παραδοσιακά χρησιμοποιηθεί ως θυμίαμα και φάρμακο.
Καλλιέργεια και φροντίδα
Φως και θέση
Το λικουιδάμβαρ μεγαλώνει σε πλήρη ήλιο έως ημισκιά. Επειδή γίνεται πολύ μεγάλο και έχει επιφανειακό ριζικό σύστημα, διάλεξε θέση με άφθονο χώρο.
Μην το φυτέψεις δίπλα σε μονοπάτια, γιατί οι καρποί πέφτουν στο έδαφος και δημιουργούν ενόχληση.
Πότισμα
Προτιμά υγρό, καλά στραγγιζόμενο έδαφος. Η ανοχή του στην ξηρασία είναι χαμηλή, οπότε στα ζεστά και ξηρά καλοκαίρια το πότισμα έχει σημασία.
Τα νεαρά δέντρα χρειάζονται πότισμα στις ξηρές περιόδους. Αύξησε το πότισμα από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο.
Έδαφος
Ταιριάζει σε αργιλώδη, πηλώδη και αμμώδη εδάφη, αρκεί να είναι υγρά και να στραγγίζουν καλά. Το ιδανικό pH είναι περίπου 5–7, δηλαδή ουδέτερο έως όξινο. Σε εδάφη με πολύ ασβέστη τα πηγαίνει άσχημα.
Δεν ενδείκνυται για μακροχρόνια καλλιέργεια σε γλάστρα.
Λίπανση
Στο ημερολόγιο της καλλιέργειας η λίπανση τοποθετείται τον Μάρτιο, στην αρχή της βλάστησης.
Κλάδεμα
Το κλάδεμα γίνεται τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο, όταν το δέντρο ξεκουράζεται.
Φύτευση
Οι ρίζες χρειάζονται τρεις με τέσσερις μήνες για να συνέλθουν από το σοκ της μεταφύτευσης, γι' αυτό η άνοιξη θεωρείται η καλύτερη εποχή. Στο ημερολόγιο η φύτευση στον κήπο σημειώνεται για Φεβρουάριο και Μάρτιο, καθώς και για Νοέμβριο και Δεκέμβριο.
Το δέντρο ανακάμπτει αργά μετά τη μεταφύτευση, οπότε διάλεξε από την αρχή τη μόνιμη θέση του.
Χειμώνας
Αντέχει θερμοκρασίες έως περίπου -29 °C, πολύ κάτω από τους -6 °C που είναι η τυπική ελάχιστη θερμοκρασία του χειμώνα εδώ. Δεν χρειάζεται προστασία.
Πολλαπλασιασμός
Πολλαπλασιάζεται με σπόρο, μοσχεύματα βλαστού ή εμβολιασμό. Η σπορά γίνεται τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο. Ως περίοδοι πολλαπλασιασμού αναφέρονται ο Μάρτιος, ο Απρίλιος και ο Ιούνιος.
Συνηθισμένα προβλήματα
Οι αγκαθωτοί καρποί πέφτουν από τον Δεκέμβριο έως τον Απρίλιο και λερώνουν το έδαφος. Μάζευέ τους τακτικά με τσουγκράνα ή διάλεξε ποικιλία χωρίς καρπούς.
Αν τα φύλλα κιτρινίζουν ενώ τα νεύρα μένουν πράσινα, πρόκειται για σιδηροπενική χλώρωση σε αλκαλικό έδαφος. Η λύση είναι να οξινίσεις το έδαφος ή να επιλέξεις άλλη θέση.
















































































