Φίκος

Ο φίκος προτιμά έντονο έμμεσο φως. Ανέχεται από ήλιο έως ημισκιά, ανάλογα με το είδος. Επειδή δεν αντέχει στον παγετό, καλλιεργείται σε εσωτερικό χώρο. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που αντέχει είναι περίπου 10 °C.

Οι ανάγκες σε νερό είναι μέτριες. Από τον Μάιο έως τον Σεπτέμβριο ποτίστε περισσότερο. Το χώμα πρέπει να είναι υγρό αλλά να στραγγίζει καλά, γιατί η σήψη των ριζών είναι γνωστή ασθένεια του γένους.

Κατάλληλο είναι ένα καλά στραγγιζόμενο φυτόχωμα με λίγη οργανική ύλη. Την αλλαγή γλάστρας κάντε τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο.

Λιπαίνετε από τον Απρίλιο έως τον Σεπτέμβριο. Από τον Δεκέμβριο έως τον Φεβρουάριο το φυτό ξεκουράζεται.

Το κλάδεμα γίνεται τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο. Προσέξτε τον λευκό χυμό που βγαίνει από τις τομές.

Ο φίκος καλλιεργείται κυρίως σε γλάστρα. Σε εξωτερικό χώρο μπορεί να τοποθετηθεί μόνο σε σημεία χωρίς παγετό, τον Απρίλιο ή τον Μάιο. Ορισμένα είδη χρησιμοποιούνται και για μπονσάι. Η σπορά ξεκινά σε εσωτερικό χώρο τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο.

Προστατέψτε το φυτό από το κρύο από τον Οκτώβριο έως τον Μάρτιο. Η περίοδος ανάπαυσης είναι από τον Δεκέμβριο έως τον Φεβρουάριο. Κρατήστε το μακριά από θερμοκρασίες κοντά στους 10 °C και χαμηλότερες.

Οι μέθοδοι είναι μόσχευμα στελέχους, εναέριο παραχώνιασμα, παραχώνιασμα, σπόρος και εμβολιασμός. Τα μοσχεύματα και τα παραχωνιάσματα γίνονται συνήθως από τον Μάιο έως τον Ιούλιο.

Συνηθισμένοι εχθροί είναι τα ακάρεα (τετράνυχοι), τα κοκκοειδή και τα αλευρώδη κοκκοειδή (μπαμπάκια). Οι ασθένειες περιλαμβάνουν ανθράκνωση, βακτηριώσεις και σήψη ριζών. Ο καλός στραγγισμός περιορίζει τον κίνδυνο της σήψης.

Ο καρπός (σύκο) είναι συνήθως βρώσιμος, αλλά κυρίως η κοινή συκιά καλλιεργείται για καρπό· οι καρποί των περισσότερων άλλων ειδών έχουν μικρή αξία. Ορισμένα είδη, όπως το F. benghalensis, χρησιμοποιούνται παραδοσιακά στη βοτανοθεραπεία. Στη φύση ο φίκος είναι πολύ σημαντική τροφή για πουλιά, νυχτερίδες και θηλαστικά.