Πυράκανθος

Ο πυράκανθος καρπίζει καλύτερα σε πλήρη ήλιο, αλλά ανέχεται και μερική σκιά. Είναι κατάλληλος για φράχτες και για τοίχους ή περιφράξεις που θέλουμε να καλύψουμε. Αντέχει στον παγετό, ακόμη και γύρω στους -20 °C, οπότε οι χειμώνες δεν τον απειλούν.

Οι ανάγκες σε νερό είναι μέτριες, όπως και σε υγρασία αέρα. Τον Ιούνιο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο ποτίζουμε περισσότερο, ώστε το φυτό να περάσει τα ζεστά, ξηρά καλοκαίρια χωρίς καταπόνηση.

Αναπτύσσεται στα περισσότερα εδάφη του κήπου: πηλώδη, αργιλώδη, αμμώδη ή γενικής χρήσης. Σημασία έχει η καλή αποστράγγιση, με έδαφος ελαφρά υγρό αλλά όχι λιμνάζον.

Λιπαίνουμε τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο, στην αρχή της νέας βλάστησης.

Κλαδεύουμε μετά την ανθοφορία, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, για να διατηρήσουμε το σχήμα του φράχτη. Τον Φεβρουάριο κάνουμε ένα ελαφρύ κλάδεμα. Λόγω των αγκαθιών φοράμε πάντα χοντρά γάντια.

Φυτεύουμε τα φυτά γλάστρας το φθινόπωρο (Οκτώβριο–Νοέμβριο) ή την άνοιξη (Φεβρουάριο–Μάρτιο). Αν θέλουμε να καλύψει τοίχο, χρειάζεται στήριγμα. Σπέρνουμε τον Οκτώβριο.

Ο πυράκανθος μένει έξω όλο τον χρόνο. Τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο μπαίνει σε περίοδο λήθαργου και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα. Οι καρποί συχνά παραμένουν και τροφοδοτούν τα πουλιά.

Πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα βλαστού, κυρίως από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο, ή με σπόρο.

Οι πιθανές ασθένειες είναι το βακτηριακό κάψιμο (fire blight), η ψώρα και το ωίδιο. Τα πουλιά διασπείρουν τους καρπούς, και σε μέρη όπως η Καλιφόρνια και η Τζώρτζια των ΗΠΑ ορισμένα είδη θεωρούνται χωροκατακτητικά, ενώ σε περιοχές της Αυστραλίας θεωρούνται ζιζάνια.

Ο πολτός των καρπών έχει ουδέτερη γεύση και χρησιμοποιείται σε ζελέ, ενώ οι σπόροι πρέπει να αποφεύγονται. Ο πυράκανθος προσφέρει πυκνή κάλυψη για φωλιές και κούρνιασμα των πουλιών, άνθη για τις μέλισσες και καρπούς που τρέφουν τα πουλιά τον χειμώνα.