Lupinus polyphyllus
Fabaceae
Το Lupinus polyphyllus, γνωστό και ως λούπινο ή λούπινα, είναι πολυετές ποώδες φυτό που σχηματίζει θάμνο με όρθια, ψηλά στάχυα λουλουδιών. Αντέχει στο ύπαιθρο και η μεγαλύτερη δυσκολία του είναι η σήψη του λαιμού, όταν το έδαφος είναι πλούσιο και βαρύ.
- Φως
- Ήλιος έως ημισκιά, Πλήρης ήλιος
- Πότισμα
- Μέτριες
- Υγρασία
- Μέτρια
- Θερμοκρασία
- 10–22 °C, ελάχ. -35 °C
- Δυσκολία
- Μέτριας δυσκολίας
- Ύψος
- 0,6–1,5 m
Φροντίδα καθ' όλη τη διάρκεια του έτους
Ημερολόγιο για κλίμα Μεσογειακό.
Πώς είναι το φυτό
Το Lupinus polyphyllus ανήκει στην οικογένεια Fabaceae (ψυχανθή). Είναι αυτοφυές στη δυτική Βόρεια Αμερική, από τη νότια Αλάσκα και τη Βρετανική Κολομβία ως την Καλιφόρνια και ανατολικά ως το Ουαϊόμινγκ και τη Γιούτα. Στη φύση φυτρώνει σε υγρά σημεία δίπλα σε ρυάκια και ποταμάκια.
Σχηματίζει όρθιο θάμνο με χοντρούς βλαστούς, ύψους συνήθως 60 έως 150 εκ. Τα φύλλα είναι παλαμοσύνθετα, με 9 έως 17 φυλλάρια μήκους 3 έως 15 εκ., πράσινα. Τα άνθη μοιάζουν με άνθη αρακά, έχουν μήκος 1 έως 1,5 εκ. και σχηματίζουν πυκνά, ψηλά στάχυα. Στα άγρια φυτά είναι μπλε έως μοβ, ενώ οι ποικιλίες κήπου έχουν πολλά χρώματα: μπλε, μοβ, ροζ, λευκό, κίτρινο και κόκκινο. Ακολουθούν χνουδωτοί λοβοί με αρκετούς σπόρους.
Η ρίζα είναι βαθύς κεντρικός πάσσαλος με ξυλώδη λαιμό, ευαίσθητο στη σήψη. Το φυτό ανθίζει από τον Απρίλιο ως τον Ιούνιο, προσελκύει κυρίως βομβίνους και κόβεται για ανθοδέσμες. Σε μέρη της Ευρώπης, στη Νέα Ζηλανδία και αλλού θεωρείται εισβλητικό και διασταυρώνεται με τα ντόπια λούπινα, γι' αυτό αξίζει να μην αφήνετε να σπέρνεται ανεξέλεγκτα.
Καλλιέργεια και φροντίδα
Φως και θέση
Τα λούπινα τα πηγαίνουν καλύτερα σε ήλιο έως ελαφρά σκιά. Στο ύπαιθρο ζουν χωρίς πρόβλημα: αντέχουν ως τους -35 °C, ενώ ο τυπικός χειμώνας εδώ φτάνει περίπου τους -6 °C. Δεν προορίζονται για γλάστρα.
Πότισμα και υγρασία
Ο στόχος είναι σταθερή υγρασία χωρίς νερό που λιμνάζει. Τους ζεστούς, ξηρούς μήνες, και ιδιαίτερα από τον Μάιο ως τον Ιούλιο, χρειάζονται περισσότερο πότισμα, κυρίως όταν περνούν ξηρές περίοδοι. Η υγρασία του αέρα δεν είναι ιδιαίτερο θέμα, αρκεί μέτρια.
Έδαφος
Προτιμούν υγρό αλλά καλά στραγγιζόμενο, φτωχό έως μέτρια εύφορο έδαφος, ελαφρά όξινο, με pH περίπου 5,5 έως 6,8. Ταιριάζουν η αργιλοαμμώδης και η αμμώδης σύσταση. Τα πλούσια, βαριά εδάφη και η φρέσκια κοπριά ευνοούν τη σήψη του λαιμού.
Λίπανση
Χρειάζονται ελάχιστη λίπανση, γιατί ως ψυχανθή δεσμεύουν μόνα τους το άζωτο. Αποφύγετε την πλούσια κοπριά κοντά στον λαιμό του φυτού.
Φύτευση και σπορά
Φυτέψτε την άνοιξη ή το φθινόπωρο, δηλαδή Μάρτιο, Οκτώβριο ή Νοέμβριο, με τον λαιμό στο ύψος του εδάφους και μακριά από πλούσια οργανική ύλη. Αφήστε περίπου 60 εκ. απόσταση ανάμεσα στα φυτά.
Αν σπέρνετε, ο σπόρος μπαίνει τον Φεβρουάριο, τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο. Για σπορά σε εσωτερικό χώρο υπάρχει περιθώριο τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο.
Κλάδεμα
Κόβετε τα μαραμένα στάχυα, ώστε να παρατείνεται η ανθοφορία και να μη σπέρνεται το φυτό μόνο του. Αν κόψετε το φυτό μετά την ανθοφορία, μπορεί να δώσει δεύτερο άνθισμα. Το κλάδεμα γίνεται συνήθως τον Ιούνιο και τον Ιούλιο.
Χειμώνας
Το φυτό είναι ποώδες: το υπέργειο μέρος ξεραίνεται και το φυτό ξεκουράζεται τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προστασία από το κρύο. Σημασία έχει το έδαφος να μη μένει λασπωμένο γύρω από τον λαιμό.
Πολλαπλασιασμός
Πολλαπλασιάζεται με σπόρο ή με μοσχεύματα βλαστού. Τα μοσχεύματα γίνονται συνήθως τον Μάρτιο και τον Απρίλιο.
Προβλήματα
Τα συνηθισμένα παράσιτα είναι οι αφίδες, οι γυμνοσάλιαγκες και τα σαλιγκάρια. Οι ασθένειες που αναφέρονται είναι ωίδιο, σήψη του λαιμού και ανθράκνωση.
Σήψη λαιμού και θάνατος του φυτού έπειτα από λίγα χρόνια: αιτία είναι συνήθως το πλούσιο, βαρύ έδαφος ή η κοπριά που ακουμπά στον λαιμό. Λύση είναι το φτωχό, καλά στραγγιζόμενο έδαφος χωρίς κοπριά γύρω από τον λαιμό.
Αφίδες πάνω στα στάχυα: ξεπλύνετε με νερό ή χρησιμοποιήστε σαπούνι.
Φαγωμένα φύλλα: συνήθως φταίνε γυμνοσάλιαγκες και σαλιγκάρια. Βοηθούν εμπόδια ή παγίδες.

















































































