Βίγκα
Vinca minor · Apocynaceae
Επίσης: βίνκα μινόρ, Βίγκα έρπουσα
Η βίγκα (Vinca minor, γνωστή και ως βίνκα μινόρ) είναι αειθαλές φυτό εδαφοκάλυψης με γυαλιστερά φύλλα και μπλε, βιολετί ή λευκά άνθη. Αναπτύσσεται γρήγορα, αντέχει σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και ταιριάζει σε σκιερές γωνιές του κήπου, σε πρανή και σε γλάστρες.
- Φως
- Ημισκιά, Ήλιος έως ημισκιά
- Πότισμα
- Μέτριες
- Υγρασία
- Μέτρια
- Θερμοκρασία
- 10–25 °C, ελάχ. -36 °C
- Δυσκολία
- Εύκολο
- Ύψος
- 10–40 cm
Φροντίδα καθ' όλη τη διάρκεια του έτους
Ημερολόγιο για κλίμα Μεσογειακό.
Πώς είναι η βίγκα
Η βίγκα είναι πολυετής, αειθαλής υποθάμνος με έρπουσα συμπεριφορά. Τα στελέχη της ριζώνουν στους κόμβους και σχηματίζουν πυκνό χαλί, ενώ από αυτό ξεπροβάλλουν κοντοί όρθιοι βλαστοί που φέρουν τα άνθη. Ο ρυθμός ανάπτυξης είναι γρήγορος.
Τα φύλλα είναι αντίθετα, ελλειπτικά, δερματώδη και γυαλιστερά, μήκους 2–4,5 cm, με ακέραιο χείλος. Το χρώμα τους είναι σκούρο πράσινο, ενώ υπάρχουν και ποικιλόχρωμες μορφές.
Τα άνθη είναι μονήρη, πεντάλοβα, διαμέτρου 2–3 cm, μπλε, βιολετί ή λευκά. Εμφανίζονται κυρίως από τον Φεβρουάριο έως τον Ιούνιο, με μερικά να ακολουθούν μέχρι το φθινόπωρο. Ακολουθούν ζεύγη λεπτών καρπών μήκους περίπου 2,5 cm με πολλούς σπόρους. Το φυτό κατάγεται από την κεντρική και νότια Ευρώπη, από την Πορτογαλία και τη Γαλλία ως την Ολλανδία και ανατολικά ως τον Καύκασο και την Τουρκία.
Τα άνθη προσελκύουν βομβίνους, ενώ τα ελάφια συνήθως το αποφεύγουν.
Καλλιέργεια και φροντίδα
Φως και θέση
Η βίγκα τα πηγαίνει καλύτερα σε ημισκιά ή διάχυτο φως. Ανέχεται και βαθιά σκιά, ενώ σε πιο ηλιόλουστη θέση μπορεί να αναπτυχθεί αν το έδαφος διατηρείται υγρό. Είναι καλή επιλογή για το έδαφος κάτω από δέντρα και θάμνους, για πρανή και για περιοχές όπου το γκαζόν δυσκολεύεται.
Πότισμα
Προτιμά έδαφος με ομοιόμορφη υγρασία. Τα εγκατεστημένα φυτά αντέχουν περιόδους ξηρασίας, αλλά το καλοκαίρι, με τις ζεστές και ξηρές συνθήκες, αξίζει να ποτίζονται συχνότερα, από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο. Η αντοχή της στην ξηρασία είναι μέτρια.
Έδαφος
Προσαρμόζεται στα περισσότερα εδάφη, είτε πηλώδη, αργιλώδη είτε αμμώδη. Αναπτύσσεται καλύτερα σε πηλώδες έδαφος πλούσιο σε χούμο, υγρό αλλά με καλή αποστράγγιση. Το pH που της ταιριάζει είναι περίπου 5,5–7,5.
Λίπανση
Αν θέλετε να τη λιπάνετε, η κατάλληλη περίοδος είναι ο Φεβρουάριος και ο Μάρτιος.
Κλάδεμα
Κόψτε τους βλαστούς μετά την ανθοφορία, τον Μάιο και τον Ιούνιο, ή στις αρχές της άνοιξης, για να περιορίσετε την εξάπλωση και να ξεκαθαρίσει το χαλί. Στα όρια του παρτεριού αφαιρείτε τα στελέχη που ριζώνουν εκτός.
Φύτευση
Φυτέψτε την άνοιξη ή το φθινόπωρο, δηλαδή τον Φεβρουάριο, τον Μάρτιο, τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο. Για πυκνό χαλί αφήστε απόσταση περίπου 30 cm ανάμεσα στα φυτά.
Σκεφτείτε εκ των προτέρων πώς θα περιορίσετε την εξάπλωσή της. Σχηματίζει πυκνά χαλιά που εκτοπίζουν τα αυτοφυή φυτά, σε μέρη των ΗΠΑ θεωρείται εισβολικό είδος και, όταν εγκατασταθεί, είναι δύσκολο να εξαλειφθεί.
Χειμώνας
Είναι εντελώς ανθεκτική στο κρύο, με όριο γύρω στους -36 °C, και παραμένει αειθαλής. Δεν χρειάζεται προστασία. Ο Δεκέμβριος και ο Ιανουάριος είναι η περίοδος ηρεμίας της.
Πολλαπλασιασμός
Πολλαπλασιάζεται εύκολα με διαίρεση, με καταβολάδες ή με μοσχεύματα στελεχών, κατά προτίμηση τον Μάρτιο ή τον Οκτώβριο. Επειδή τα στελέχη ριζώνουν μόνα τους στους κόμβους, μπορείτε να χωρίσετε και να μεταφυτέψετε τμήματα του χαλιού.
Συνήθη προβλήματα
Σε υγρά και πολύ πυκνά χαλιά μπορεί να εμφανιστούν ξηράνσεις στελεχών (stem canker), σήψεις ή κηλίδες στα φύλλα. Αν ξεραθούν κομμάτια του χαλιού, κόψτε τα προσβεβλημένα στελέχη και αραιώστε τη φύτευση.
Το πιο συχνό παράπονο είναι ότι απλώνεται σε χώρους όπου δεν θέλετε. Κόβετε τακτικά τα όρια και αφαιρείτε τους ριζωμένους βλαστούς την άνοιξη.
























































































