Λαγομηλιά
Ruscus aculeatus · Asparagaceae
Επίσης: ρούσκος, Οξυμυρσίνη η ακανθώδης
Η λαγομηλιά, γνωστή και ως ρούσκος, είναι αειθαλής θάμνος που τα καταφέρνει εκεί όπου τα περισσότερα φυτά δυσκολεύονται: στην ξηρή σκιά. Είναι εύκολη στην καλλιέργεια, αντέχει στην ξηρασία και στον παγετό και δίνει κόκκινα μούρα τον χειμώνα.
- Φως
- Ημισκιά, Σκιά
- Πότισμα
- Χαμηλές
- Υγρασία
- Μέτρια
- Θερμοκρασία
- 10–25 °C, ελάχ. -15 °C
- Δυσκολία
- Εύκολο
- Ύψος
- 40–80 cm
Φροντίδα καθ' όλη τη διάρκεια του έτους
Ημερολόγιο για κλίμα Μεσογειακό.
Πώς είναι η λαγομηλιά
Η λαγομηλιά (Ruscus aculeatus, οικογένεια Asparagaceae) είναι χαμηλός, όρθιος αειθαλής θάμνος με σκληρά, διακλαδισμένα στελέχη. Φτάνει συνήθως τα 40–80 εκ. ύψος και τα 60–100 εκ. πλάτος. Αναπτύσσεται αργά και απλώνεται με έρποντα ριζώματα και παραβλαστήματα, σχηματίζοντας πυκνές συστάδες.
Τα αληθινά φύλλα είναι μικροσκοπικά λέπια. Αυτό που μοιάζει με φύλλο είναι πλατύ, σκληρό, γυαλιστερό σκούρο πράσινο κλαδόδιο με αγκαθωτή άκρη, μήκους έως περίπου 4 εκ. Την άνοιξη (Φεβρουάριο–Απρίλιο) εμφανίζονται μικρά, διακριτικά πρασινόλευκα άνθη, ένα πάνω σε κάθε κλαδόδιο. Τα φυτά είναι ως επί το πλείστον δίοικα. Στα θηλυκά ακολουθεί στρογγυλό, γυαλιστερό κόκκινο μούρο, περίπου 1 εκ., που ωριμάζει στα τέλη του καλοκαιριού και μένει στο φυτό όλο τον χειμώνα.
Στη φύση τη συναντάμε σε δάση, φράχτες και παράκτιους βράχους, από τη Μεσόγειο και την Ελλάδα ως τη νότια και δυτική Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική και τον Καύκασο.
Καλλιέργεια και φροντίδα
Φως και θέση
Η λαγομηλιά ευδοκιμεί σε μερική σκιά και ανέχεται ακόμη και βαθιά σκιά, γι' αυτό είναι καλή επιλογή για ξηρά, σκιερά σημεία κάτω από δέντρα ή δίπλα σε τοίχους. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως χαμηλός φράχτης ή ως φυτό εδαφοκάλυψης, αφού οι συστάδες της πυκνώνουν με τον καιρό.
Πότισμα
Τις πρώτες περιόδους μετά τη φύτευση ποτίστε τακτικά, ώστε το φυτό να εγκατασταθεί. Όταν ριζώσει, αντέχει καλά τα ξερά διαστήματα και οι ανάγκες του σε νερό είναι χαμηλές. Στα ζεστά, ξηρά καλοκαίρια (Ιούνιο, Ιούλιο, Αύγουστο) δώστε λίγο περισσότερο νερό, ιδιαίτερα αν το φυτό είναι σε γλάστρα.
Έδαφος και αλλαγή γλάστρας
Προσαρμόζεται σε πολλά εδάφη: αμμώδη, αργιλώδη, πηλώδη ή πλούσια σε χούμο, με pH περίπου 5,5–8. Ιδανικό είναι ένα μέσο, καλά στραγγιζόμενο έδαφος με λίγη οργανική ύλη.
Αν το καλλιεργείτε σε γλάστρα, η αλλαγή γίνεται τον Μάρτιο.
Λίπανση
Δεν είναι απαιτητική. Αν θέλετε να τη λιπάνετε, ο κατάλληλος μήνας είναι ο Μάρτιος.
Κλάδεμα
Χρειάζεται ελάχιστο κλάδεμα. Τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο κόψτε μέχρι τη βάση τα ξερά ή τα παλιά στελέχη, ώστε να δώσει χώρο σε νέους βλαστούς.
Φύτευση
Φυτέψτε σε μερική ή βαθιά σκιά. Οι κατάλληλες περίοδοι είναι ο Φεβρουάριος, ο Μάρτιος, ο Οκτώβριος και ο Νοέμβριος.
Αν θέλετε μούρα, χρειάζεστε και θηλυκά και αρσενικά φυτά: υπολογίστε ένα αρσενικό για περίπου έξι θηλυκά.
Χειμώνας
Η λαγομηλιά αντέχει στον παγετό, έως περίπου -15 °C, ενώ ο τυπικός χειμώνας στη χώρα μας φτάνει γύρω στους -6 °C. Στις ήπιες περιοχές δεν χρειάζεται προστασία. Σε πιο κρύα σημεία βοηθά ένα στρώμα φυτικής κάλυψης (μαλτς).
Πολλαπλασιασμός
Πολλαπλασιάζεται με διαίρεση των συστάδων ή των ριζωμάτων, τον Φεβρουάριο, τον Μάρτιο ή τον Οκτώβριο. Μπορεί επίσης να σπαρεί τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο, αλλά η ανάπτυξη είναι αργή. Τα πουλιά διασπείρουν φυσικά τους σπόρους.
Συνηθισμένα προβλήματα
Λίγα ή καθόλου κόκκινα μούρα: συνήθως έχουν φυτευτεί μόνο φυτά του ίδιου φύλου ή δεν υπάρχει αρσενικό κοντά. Φυτέψτε ένα αρσενικό δίπλα στα θηλυκά ή επιλέξτε αυτογόνιμη ποικιλία.
Ξερά καφέ στελέχη: τα παλιά στελέχη πεθαίνουν φυσιολογικά με τον καιρό. Κόψτε τα στη βάση την άνοιξη.
Μούρα και χρήσεις
Τα μούρα παραμένουν στο φυτό όλο τον χειμώνα και προσελκύουν τα μικρά πουλιά. Η συγκομιδή τοποθετείται τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο. Το φυτό δεν είναι βρώσιμο.
Παραδοσιακά τα ριζώματά του χρησιμοποιούνταν ως διουρητικό και καθαρκτικό και για το πρήξιμο.

























































































