Liatris
Liatris spicata · Asteraceae
Επίσης: λιάτρις
Η λιάτρις (Liatris spicata), είναι ανθεκτικό πολυετές με φύλλωμα σαν γρασίδι και ψηλούς μοβ στάχεις που ανθίζουν το καλοκαίρι. Είναι εύκολη στην καλλιέργεια και ταιριάζει σε ηλιόλουστα παρτέρια και σε λουλούδια κοπής. Το βασικό της σημείο είναι το έδαφος: θέλει υγρασία το καλοκαίρι αλλά καλή αποστράγγιση τον χειμώνα.
- Φως
- Πλήρης ήλιος, Ήλιος έως ημισκιά
- Πότισμα
- Μέτριες
- Υγρασία
- Μέτρια
- Θερμοκρασία
- 15–28 °C, ελάχ. -29 °C
- Δυσκολία
- Εύκολο
- Ύψος
- 0,6–1,5 m
Φροντίδα καθ' όλη τη διάρκεια του έτους
Ημερολόγιο για κλίμα Μεσογειακό.
Πώς είναι η λιάτρις
Η λιάτρις ανήκει στα Asteraceae και σχηματίζει όρθια συστάδα που φυτρώνει από κόρμους. Τα βασικά φύλλα είναι στενά, γραμμοειδή, βαθυπράσινα, με ακέραιο χείλος και μήκος έως 30 cm. Πάνω στον βλαστό τα φύλλα μικραίνουν.
Τα άνθη σχηματίζουν πυκνούς στάχεις 15 έως 30 cm από χνουδωτές κεφαλές χωρίς μίσχο. Ανοίγουν από την κορυφή προς τα κάτω, σε μοβ, ροζ ή λευκό. Ανθίζει από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο. Το φθινόπωρο ωριμάζουν καστανά αχαίνια με σκληρές τρίχες.
Το φυτό κατάγεται από την ανατολική και κεντρική Βόρεια Αμερική, από το Οντάριο και τις Μεγάλες Λίμνες ως τη Φλόριντα και δυτικά ως το Κολοράντο και το Κάνσας. Εκεί φύεται σε υγρά λιβάδια και υγρό ανοιχτό έδαφος. Έχει μέτριο ρυθμό ανάπτυξης και απλώνεται συνήθως περίπου 30 έως 60 cm.
Καλλιέργεια και φροντίδα
Φως και θέση
Η καλύτερη θέση είναι με πλήρη ήλιο, αλλά δέχεται και ελαφρύ ημισκιασμό. Στη σκιά ή σε πολύ πλούσιο έδαφος οι βλαστοί τείνουν να πέφτουν.
Ταιριάζει σε παρτέρια, σε βραχόκηπους, σε υγρές γωνιές του κήπου και δίπλα σε λιμνούλες.
Πότισμα
Προτιμά μέτρια έως υψηλή υγρασία εδάφους. Την πρώτη χρονιά χρειάζεται τακτικό πότισμα για να εγκατασταθεί. Η ανοχή της στην ξηρασία είναι χαμηλή, γι' αυτό στα ξηρά καλοκαίρια της χώρας πότιζέ την πιο συχνά από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο, όταν ανθίζει.
Τον χειμώνα απόφυγε το λασπωμένο, νεροκρατημένο έδαφος.
Έδαφος
Ευδοκιμεί σε μέτριο έως υγρό έδαφος με καλή αποστράγγιση, όξινο έως ουδέτερο (pH περίπου 5,5 έως 7,0). Δέχεται πηλώδη, πλούσια σε χούμο, αργιλώδη και αμμώδη εδάφη. Σε βαριά χώματα φρόντισε να μη μένει νερό γύρω από τους κόρμους.
Λίπανση
Έχει χαμηλές απαιτήσεις σε θρεπτικά και χρειάζεται ελάχιστη λίπανση. Το υπερβολικά πλούσιο έδαφος συντελεί στα πεσμένα στελέχη.
Φύτευση
Φύτεψε κόρμους ή νεαρά φυτά την άνοιξη, τον Μάρτιο και τον Απρίλιο, σε ηλιόλουστη θέση. Κράτα αποστάσεις περίπου 30 έως 38 cm.
Κλάδεμα και στήριξη
Τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο κόψε τους βλαστούς στα 30 έως 60 cm. Μπορείς να τους αφήσεις όρθιους, γιατί προσφέρουν καταφύγιο σε μέλισσες που φωλιάζουν σε στελέχη. Αν οι ψηλοί βλαστοί γέρνουν, στήριξέ τους με πάσσαλο.
Χειμώνας
Είναι πλήρως ανθεκτική στο κρύο. Το φυτό ξεραίνεται τον χειμώνα και ξαναβγαίνει από τους κόρμους. Η περίοδος ανάπαυσης είναι Νοέμβριος έως Ιανουάριος. Το μόνο που χρειάζεται προσοχή είναι να μη στέκεται νερό γύρω από τη βάση.
Πολλαπλασιασμός
Πολλαπλασιάζεται με σπόρο ή με διαίρεση. Τον σπόρο μπορείς να τον σπείρεις σε εσωτερικό χώρο τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο, ή απευθείας από τον Φεβρουάριο έως τον Απρίλιο. Τα φυτά από σπόρο ανθίζουν συνήθως τη δεύτερη χρονιά.
Η διαίρεση γίνεται τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο. Από τους κόρμους μπορούν επίσης να σχηματιστούν νέες συστάδες.
Προβλήματα
Σάπισμα στη βάση: προκαλείται από υγρό χειμερινό έδαφος. Βελτίωσε την αποστράγγιση.
Πεσμένοι βλαστοί: οφείλονται σε πλούσιο έδαφος ή σκιά. Δώσε πλήρη ήλιο ή στήριξε τα στελέχη.
Χωρίς άνθη την πρώτη χρονιά: τα φυτά από σπόρο ανθίζουν αργότερα, οπότε περίμενε ως τη δεύτερη χρονιά.
Στα ζώα που την ενοχλούν συγκαταλέγονται οι ποντικοί του αγρού (voles), τα κουνέλια και οι μαρμότες. Στις ασθένειες περιλαμβάνονται το σάπισμα βλαστού, η κηλίδωση φύλλων, η σκουριά, το ωίδιο και η βερτισίλλωση.
Χρήση και κοπή
Είναι καλό λουλούδι κοπής. Οι στάχεις κόβονται τον Ιούνιο και τον Ιούλιο.
Το φυτό προσελκύει πεταλούδες, μέλισσες, νυχτοπεταλούδες και κολίβρια. Είναι και φυτό-ξενιστής για τα έντομα Liatris flower moth και borer moth. Τα ελάφια συνήθως το αποφεύγουν.
Παραδοσιακά οι ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής το χρησιμοποιούσαν ως διουρητικό, ως καρμινωτικό, ως αποχρεμπτικό και για τον πόνο.

























































































